Οι τελευταίες μέρες του χρόνου έχουν πάντα κάτι διαφορετικό. Δεν είναι πια γιορτή, αλλά ούτε και καθημερινότητα. Είναι εκείνη η ήσυχη παύση ανάμεσα στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, όταν ο χρόνος μοιάζει να χαμηλώνει τον ήχο.
Στα ελληνικά σπίτια τα στολίδια παραμένουν... Τα λαμπάκια στο δέντρο ακόμη αναβοσβήνουν, τα μελομακάρονα και οι κουραμπιέδες έχουν λιγοστέψει στο πιάτο - αν και μια νέα παρτίδα ετοιμάζεται συχνά μετά από επίμονες “απαιτήσεις” - και το τραπέζι μυρίζει καφέ και κανέλα. Οι μέρες κυλούν πιο αργά, με μια γλυκιά κούραση από όλα όσα προηγήθηκαν.
Είναι οι μέρες που καθόμαστε λίγο παραπάνω στο σπίτι. Που ανοίγουμε συρτάρια, ξεφυλλίζουμε παλιές φωτογραφίες, θυμόμαστε ανθρώπους και στιγμές. Που λέμε σχεδόν ψιθυριστά “πέρασε κι αυτή η χρονιά…” Για άλλους δύσκολα, για άλλους όμορφα, για άλλους ίσως κάπως αδιάφορα. Οι μεγαλύτεροι μιλούν για έναν ακόμη χρόνο που κλείνει τον κύκλο του, ενώ εμείς κάνουμε τον δικό μας μικρό ή μεγάλο απολογισμό. Την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς ο ρυθμός πάλι αλλάζει και η προσμονή για το νέο ξεκινά.
Μέχρι τότε όμως δεν υπάρχει βιασύνη. Δεν χρειάζονται σχέδια ούτε μεγάλες υποσχέσεις. Μόνο λίγη σιωπή, χαμηλά φώτα και την αίσθηση ότι κάτι τελειώνει για να δώσει τη θέση του στο επόμενο.Δεν χρειάζονται πολλά αυτές τις μέρες. Μόνο να αφήσουμε τη θαλπωρή του σπιτιού να μας κρατήσει λίγο περισσότερο, να ακούσουμε τον ήχο του χρόνου που κλείνει την πόρτα πίσω του και να κρατήσουμε ό,τι άξιζε: στιγμές, ανθρώπους και όλα εκείνα που μας έκαναν να χαμογελάσουμε...
